Liefs, Toon en Tonnie

Daar zijn we weer, in Holland. Gisterenochtend na het afscheid hebben we nog het eerste deel van jullie etappe gereden (met Louiz van het hotel, die moest naar Sanatander) Wederom een magnifiek gebied, het leken de Grand Canyon wel! Daarna wat gewinkeld in Santander, aan het strand gegeten en de proloog van de Spaanse rittenkoers Circuito Montanes bekeken die toevallig startte. Uitgebreid in het rennerskwartier bij de RABO-bank vertoeft, waar we spraken met de zich warm fietsende latere winnaar Martijn Keizer (toeval bestaat niet….) Daarna richting vliegveld van de mooie stad Santander, dat huilend van ons afscheid nam (het regende pijpestelen) Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat we ook huilend ontvangen werden, want hier regende het zo mogelijk nog harder. Annie, Conny, Iris en ik hebben ’s nachts nog een goed glas wijn gedronken op een onvergetelijke tijd met jou (en Tonnie, Rick en Adrie) daar in Spanje.
Johannes, Ik heb een fantastische tijd gehad en ben nog steeds onder de indruk van: A-je geweldige fietsprestatie, B-de onbeschrijfelijk mooie streek, C-de topconditie waarin je verkeerd, D-het eten in Spanje (maar niet heus), E-het waarheidsgehalte van je verslagen. Ik kan iedereen die deze verhalen leest verzekeren dat er niets van overdreven is, want het is er onbeschrijfelijk mooi, avontuurlijk maar zeker ook zwaar. Jou gedrevenheid en overtuiging je missie te volbrengen getuigd van een geweldig karakter. Ja, soms kun je goed zien dat we familie zijn…. We kunnen het thuisfront melden dat we een zowel geestelijk als lichamelijk topfitte Johannes achter lieten met de opdracht rap naar huis te fietsen en zijn er van overtuigd dat je zo ook aan zult komen om je laatste stempel op te halen in de kerk van Bakel.
Jawel, we kunnen het!
Tot schrijvens, doe Tonnie (en de “Belzen”, als je ze nog ziet) de groeten en ik zal met nog meer interesse als voorheen je anekdotes en verhalen volgen.
Gegroet Tars en Iris